کــــــــــــافــــــه ســـــخـــن

یک چیزهایی همیشه می مانند بالای طاقچه ی ذهن آدمی.. مثل نقش چشم ها،مثل بوسه ها،مثل بغض ها... مثل عطری که سالها بعد از رفتن صاحبش هم مانده لای لباس... مانده روی بالش... مانده توی مشام... وچقدر از این مانده ها می شود نوشت!...

وگاه حرف هایی هست که قیمتشان به نگفتن است .

چند صباحی نخواهم نوشت؛رخصت!

به عکس زیر دقت کنید. چه می بینید؟

وقتی تصمیمتون رو گرفتید، توضیح رو مطالعه کنید.
.

.

.

اگه دونفر رو در حال عشقبازی دیدید باید بدونیدکه بچه ها به هیچ عنوان اون 2 نفر رو که شما دیدید پیدا نمی کنن؛ چون اونا هیچ تجربه مشابهی رو نداشتن.

بچه ها در عکس بالا 9 دلفین کوچیک و بزرگ رو دیدن،اگر قبل از خوندن این توضیح نتونستی دلفین ها رو تشخیص بدی مخت بد جوری داغونه و احتیاج به کمک داری!

نیاز دارم یکی ذهنم را مرتب کند، بفهمد درگیری‌ام چیست، قانع‌م کند که چیز مهمی نیست. حرف بزند،

بی‌شک و دودلی بگوید برو، نرو. گذشته‌ام را یادم نیاورد، نگوید کاش، حیف، چرا؟ همین قدمِ بعدی دستم

را بگیرد، پایم را بگذارد روی پله‌ی بعد، توی دلم را خالی نکند، یک مثال خوب توی زندگی‌اش پیدا کند که

شبیه وضعیت الان من است، اگر هم پیدا نکرد یک‌چیز الکی از خودش تعریف کند تا آرام شوم. الان به

کمی آرامش نیاز دارم که در خودم پیدا نمی‌کنم!

پ ن:گله ای نیست؛گرهم گله ای هست دگر حوصله ای نیست!!!

دست و صورتم را می‌شويم. مسواك می‌زنم. زمزمه می‌كنم و لبخندی تحويل چشمان خودم می‌دهم !

ساعت سر جايش مانده است. انگار كسی بر روی زمان عطسه كرده و صبر آمده! عقربه‌ها هنوز بی‌حركتند.

 ليوان سفالی راپر از شيرقهوه می کنم. دو تا بيسكوييت هم كنارش می‌گذارم ؛خوان گسترده‌ی نعمت از اين گسترده تر شود هضمش مشکل ساز می شود!

كاغذها و قبض‌ها و رسيدها و مجله‌ها و بروشورها را مرتب می‌كنم. سوت می‌زنم تا صدای خش‌خشی كه در سرم می‌پيچد نشنوم. گاهي گمان می‌برم خرچنگی يا چه می‌دانم عقربی در سرم لانه كرده است. خوب است يك كتاب فال‌بيني بخرم و ببينم اين چه برجی‌ست كه در آن هم خرچنگ هست و هم عقرب!

ساعت به ۶ نزدیک می شود؛وقت رفتن است؛بچه های مردم منتظرند!

 نشسته ام..

این گوشی بیچاره درحال ترکیدن است از بس که شماره های جور واجور رابه خوردش داده ام! از آشنایان سببی ونسبی گرفته تا...

به بلاگر رفتم؛وبلاگی ایجاد کردم ویکی -دو پستی هم گذاشتم اما نمی دانم چرااحساس کردم این سرویس علی رغم بین المللی بودن وچه وچه...بودنش ارضایم نمی کند!

پس به بلاگفا بازگشتم..به همین سادگی..

---

احساس می کنم زندگی روزبه‌روز پهن‌تر می‌شود و آسمان و زمین و تن و روحت را در اختیارش می‌گیرد !!!

حتی یک روز می‌رسد که پایت را بلند کردی به قصد گذاشتن در زاویه سی درجه ولی او پایت را می گذارد در زاویه نود که هم راه عوض شود هم دلت خوش باشد بابت آن قدم مثلاً دلخواه....!

بله زندگی این روزها گستاخانه پهن شده روی من و حاشیه‌هایم و من هرروزهر قصه اش را که برای کسی تعریف کنم باز برای نفر بعد قصه‌ای تازه دارم…!

با شروع سال تحصیلی،کوهی از کارهای جور واجور بر سرم خراب شده؛دیروز مادر یکی از بچه ها آمده بود از مشکلات خانوداگی ش پس از جدایی از همسر می گفت وانتظار مراعات حال فرزندش...

جماعت غریبی هستیم ما ایرانیها،عقلمان یک سو می رود ودلمان هزار سو..

چند روزاخیر سرعت شرم آور نت در این مرزپرگهر به شکلی فاجعه بار افت کرده بود!حالا یا به دلایل انگولک های احتمالی بعضی ها...

مدیریت محترم بود.پس ازحال واحوال وتعارفات معمول این روزها سراغ مطالب نشریه رو گرفت؛گفتم فرستادم مطالب رو،ملاحظه نکردید ؟بعد از .....

گمان می کنم دنيا هر صبح براي من چند نيش و كنايه ي تازه كنار مي گذارد. نگران است كه مبادا خوشي زير دلم  بزند!

راستش این روزها توي سرم آنقدر شلوغ است كه نمي توانم مرتبش كنم. حرف كه مي زنم آشفتگي ها توي سرم بلوا مي كنند انگار!...

این شب ها و روزها احساس می کنم روحم به هیچ روحی گره نمی‌خورد! ذهنم با هیچ ذهنی

هم‌خوانی ندارد! تنم توی تنِ آدم‌های غریبه نمی‌پیچد! دستم در دست هیچ دوستی نمی‌ماند...

آدم گاهی وقت‌ها دچار حرف های بی‌جا می‌شود آن هم در ابعاد وسیع...

خشکسالی بدیست! فريادهایم را گرما زده انگار!

 آخرین باری که چشمهایم را بستم و خیالاتی شدم کی بود؟ ... چقدر دور !....

کاش دل ما آدمها از جنس دیگری بود!کاش اینقدر در لابلای این سلولهای به هم فشرده مغزمان حرف ها، چهره ها وخاطره ها بلوا نمی کردند!کاش می شد گاهی گذشته را از گوشه ذهن برید وبه کناری نهاد، کاش گذشته ما،خاطرات ما ،یادها ودل واپسی ها ما چون کوچه ای بودند که یک بار برای همیشه از آن می گذشتیم ،کاش می شدهم آغوش شدن های گاه وبیگاه با دردهای کهنه ومزمن را برای همیشه از دفتر زندگی پاک کرد،کاش می شد هم بستر فراموشی شد!

حرف هايي هست براي نگفتن و درد هايي براي ننوشتن و من انگاررسيد ه ام به آغاز چنين كتابي ...

  آقا! خانم !یه بخرین..

·        خواهش می کنم، یه دونه..

·        آقا! خانم! تو رو خدا یه دونه..

·        فقط یه دونه.. 

بعضی عاشقانه‌ها نیاز دارند به اتمام حجت!

 باید آن “برو” ی آخر را شنید٬ آن “نباش”٬ آن “نه”٬                                                                                                 

مخفی بودن در اینترنت مانند زندگی در غربت می‌ماند و بالاخره تحمل آدم را تمام می‌کند.

بچه که بودم٬ شیر حمام را تا آخر باز می‌کردم٬ در چاه را می‌گذاشتم  و با دست‌ سوراخ‌هایش را می‌پوشاندم! حتی بعد از یک ساعت هم  آب از مچ پایم بالاتر نمی‌رفت٬ صدای داد و فریاد مادر بود یا کوچکی دست‌هایم ،نمیدانم ! اما به آرزویم نرسیدم...هیچ‌وقت نتوانستم حمام را از آب پر کنم و داخلش شنا کنم!…

لا به لای هیاهوی روزها، لحظه هایی هست که مثل جای کوبیده شدن زانو به دیوار، کبود می شود. لحظه هایی هست که ورم می کند و لحظه هایی که تاول می زند، حتی لحظه هایی که تا حد کُشتنت عفونت می کند!